Shopping Online

Shopping Online

Government Degree College, Battagram

no comment

The Government Degree College, Battagram also known as Degree College Battagram, GDC Battagram is a Hazara University affiliated autonomous degree college located in Battagram District of Khyber Pakhtunkhwa.

Government Degree College Battagram KPK Pakistan, situated in a green valley of Chappargram surrounded by beautiful mountains and adjacent to the great wonder Karakoram Hwy (Shahra-e-Resham, Silk Route), is the only institute in district Battagram providing high class education at Inter and Graduate level in Mathematical mens sports jerseys, Biological and Social Sciences. The college was first established in 1999, has a beautiful building newly constructed by JICA in 2009.

The city Battagram is known for its breathtaking views, enchanting falls and high mountains. The people here are religious, hardworking and dedicated. Unfortunately, it is less developed area of Khyber Pakhtoonkhwa neglected by the authorities. Recently, the city is changed with the construction of buildings and plazas.

The College is located at Chappargram soccer socks mens, Battagram, on Karakoram Highway-College Rd at a distance of about 3 km from district headquarter Battagram It is also located at a distance of about 1 km from the village Chappargram.

Government of Pakistan

The college offers bachelor’s degrees in Arts and Science. Besides this it also provides specialization in subject in both Science and Arts.

Share This:

Praga 3

no comment

Praga 3 to dzielnica Pragi rozciągająca się w centralnej części miasta, na wschód od Wełtawy custom glass water bottles. Składa się z mniejszych dzielnic: Žižkov, Vinohrady running hydration belt, Strašnice, Vysočany.

Obszar dzielnicy wynosi 6 camelbak water bottle glass,49 km² i jest zamieszkiwany przez 78 424 mieszkańców (2006).

Běchovice • Benice • Bohnice • Braník • Břevnov • Březiněves • Bubeneč • Čakovice • Černý Most • Čimice • Dejvice • Dolní Chabry • Dolní Měcholupy • Dolní Počernice • Dubeč • Ďáblice • Háje • Hájek • Hloubětín • Hlubočepy • Hodkovičky • Holešovice • Holyně • Horní Měcholupy • Horní Počernice • Hostavice • Hostivař • Hradczany • Hrdlořezy • Chodov • Cholupice • Jinonice • Josefov • Kamýk • Karlín • Kbely • Klánovice • Kobylisy • Koloděje • Kolovraty • Komořany • Košíře • Královice • Krč • Křeslice • Kunratice • Kyje • Lahovice • Letňany • Lhotka • Libeň • Liboc • Libuš • Lipany • Lipence • Lochkov • Lysolaje • Malá Chuchle • Malá Strana • Malešice • Michle • Miškovice • Modřany • Motol • Nebušice • Nedvězí • Nowe Miasto • Nusle • Petrovice • Písnice • Pitkovice • Podolí • Prosek • Přední Kopanina • Radlice • Radotín • Ruzyně • Řeporyje • Řepy • Satalice • Sedlec • Slivenec • Smíchov • Sobín • Stare Miasto • Stodůlky • Strašnice • Střešovice • Střížkov • Suchdol • Šeberov • Štěrboholy • Točná • Troja • Třebonice • Třeboradice • Uhříněves • Újezd nad Lesy • Újezd • Veleslavín • Velká Chuchle • Vinohrady • Vinoř • Vokovice • Vršovice • Vysočany • Wyszehrad • Záběhlice • Zadní Kopanina • Zbraslav • Zličín •

Share This:

Tromba bassa

no comment

La tromba bassa è un tipo di tromba sviluppata intorno al 1820 in Germania. Essa è caratterizzata da un suono simile ma più duro e metallico rispetto al trombone (anche di quello a pistoni). Normalmente è intonata in Do o Sib, ma è possibile trovare anche delle trombe basse in Mib. A causa delle dimensione del bocchino, viene suonata da un trombonista.

In partitura è sempre trattata come uno strumento traspositore e suona un’ottava, una sesta o una nona (a seconda dell’ intonazione) al di sotto di ciò che è scritto sullo spartito. Alcuni costruttori di strumenti hanno in catalogo dei flicorni tenori “corti” bobble remover, e spesso, in questa circostanza, i tromboni a pistoni e le trombe basse montano le stesse “macchine”, le stesse campane e gli stessi canneggi. In questo caso sono strumenti fondamentalmente identici ai tromboni a pistoni.

Il riferimento più antico alla tromba bassa è del 1821 nell’Allgemeine musikalische Zeitung, nel Chromatische Tenor-trompetenbaß di Heinrich Stozel, un’altra descrizione della stessa epoca si trova nel Chromatische Trompetenbaß di Schlott. Ci furono altre varianti che furono prodotte negli anni 20 del 1800 e furono impiegate soprattutto nelle bande militari. Al giorno d’oggi esistono diverse trombe basse in commercio: da segnalare le versioni tedesche a cilindri (in Sib, Do e Mib), il modello 440 della Bach a pistoni (in Sib) e le versioni economiche brown football uniforms, prodotte nei paesi dell’Est. Il primo utilizzo della Tromba Bassa è nella Tetralogia di Richard Wagner, che successivamente non userà più questo strumento. Nelle opere del Ring la tromba bassa ha un utilizzo prevalentemente solistico lemon squeeze hike, in particolar modo nella Valchiria. In seguito la Tromba bassa è stata utilizzata solo sporadicamente.

Si annoverano tra i tanti, Cy Touff ed Elliot Mason che sono stati tra i pochi musicisti jazz a suonare la tromba basso; il musicista di musica salsa Willie Colón.

Altri progetti

Share This:

Matthias Fountain

no comment

Matthias Fountain (Hungarian: Mátyás kútja, German: König Mathias Brunnen) is a monumental fountain group in the western forecourt of Buda Castle, Budapest best meat tenderizer recipe. Alajos Stróbl’s Neo-Baroque masterpiece is one of the most frequently photographed landmark in the Hungarian capital. It is sometimes called the ’Trevi Fountain of Budapest’.

The group depicts a hunting party led by Matthias Corvinus, the king of Hungary. The bronze figures are standing on heaps of rocks against the backdrop of the northern facade of the former Castle Church. Water is running down between the cracks of the boulders. The whole theatrical arrangement bears resemblance to the famous Trevi Fountain in Rome although it is on a much smaller scale.

The monumental facade behind the fountain is flanked by two pairs of giant Corinthian columns. The original balustrade crowning and the Mansard roof was more elaborate but it was simplified after damaged in the second world war. The central niche forms a triumphal arch which is decorated with King Matthias’ personal coat of arms. The Art Nouveau arboreal decoration of the niche creates an interesting stylistic contrast with the more traditional taste of the fountain. The surface is decorated with plain golden mosaic.

King Matthias is standing on the highest rock in hunting attire. He is holding a crossbow in his right and a huge dead stag lies at his feet thermos containers. On the lower rocks a henchman blows his horn and the leader of the hunting group rests sitting on a boulder with his back towards the viewer. Three hounds complete the central group.

There are two more bronze figures on the sides of the basin. They are connected to the central group with gestures and gazes but they have their own plinths. On the right is Szép Ilonka (Helen the Fair), heroine of a famous 19th century ballad by Mihály Vörösmarty. According to the ballad, Ilonka and Matthias fel in love when he was hunting incognito. When Ilonka found out his true identity and assumed that this was an impossible love, she died of a broken heart. The girl is looking towards the king protecting her tame fawn from the hunters. On the right is the Italian chronicler, Galeotto Marzio who lived in King Matthias court. A dog is resting at his feet and a falcon sits on his arm.

The fountain was erected by sculptor Alajos Stróbl and Alajos Hauszmann, master builder of the reconstruction of the Royal Palace. After the composition scheme was approved by King Franz Joseph, Stróbl began to work in 1899. The figure of the henchman won a state gold medal in 1901. The stag was modelled after a majestic animal which was killed in 1896 by poachers in the forest where Stróbl went hunting. The models for the hounds were sent by duke Pálffy to the sculptor. The fountain was inaugurated in the presence of the king in 1904.

The fountain survived the destruction of the second world war with minor damage. Only the middle dog was destroyed but it was reconstructed by Jenő Grantner (its artistic quality is lower than the originals). The simplified architectural crowning also created a bit of disharmony in the composition.

Matthias Fountain was restored in 2010.

Matthias Fountain in 1905

Matthias Fountain in 2011

The figure of Szép Ilonka

The figure of Galeotto Marzio


Share This:

How to Teach Kids to Catch a Football

no comment

Coaching youth football comes with a lot of responsibilities — teaching the fundamentals of the game, the rules, how to be a good sport and most important, the basic skills. For very young kids who have never played a sport, the first must-know skill to teach is how to properly catch the football. A good teaching approach is to demonstrate and discuss the proper football catching mechanics and then conduct a few catching drills.
Show your players how to hold their hands to catch a ball that is waist high or higher. Have them hold their hands up in front of their body and spread their fingers. Ask them to angle their palms inward, point their pinkies forward and put their index fingers and thumbs together to form a diamond shape.
Demonstrate how to catch a low ball. Have the kids hold their hands below their waist and open their hands with their palms facing forward. Instruct them to point their fingers down and form a basket with their pinkies touching each other.
Show the kids how to catch the ball with soft hands, to absorb the force like a cushion. Tell them it helps to relax their fingers, keep them flexible and to bend and give with their elbows. Explain that with stiff fingers and no give, a hard thrown ball will bounce out of their hands.
Discuss the importance of extending their arms to catch the ball instead of catching it against their body. Explain how the ball can bounce off their pads if they try to catch the ball with their body.
Stress the importance of securing the ball against their body after they’ve caught it. Show the kids how to watch the ball all the way into their hands, quickly lock it between their hand, forearm and elbow and then squeeze it against their bodies.
Improve your players’ hand-eye coordination and catching skills with a wall drill. Give the kids tennis balls and have them stand 6 feet away from a wall. Have them gently throw the ball against the wall and catch it with both hands five times, five times with just their right hand and then five times with their left hand.
Perform a back-and-forth catching drill with your players — this time, with footballs. Have the kids stand in a line, 6 feet away. Instruct the kids to hold their hands up in front of their body and form a diamond with their fingers. Gently throw a chest-high ball to the first player and instruct him to catch, tuck the ball and then throw it back to you. Repeat with each player in the line. As their skills improve, throw the ball at different heights and put more distance between you and your players.
Conduct a blind-catch drill once your players can catch the football with good form and consistency. Have your players stand in a line, 10 feet away

butik Mundial Team Astro Herre Fodboldstøvler Blå Hvid

Mundial Team Astro Blå Hvid Gave Mænd Adidas Fodboldstøvler



, with their backs toward you. Gently throw the ball toward to the first player and say either “left” or “right.” Your player must turn in whichever direction you called, catch, tuck the ball and throw it back. Repeat with each player in the line.

Share This:


no comment

Vegaprogrammet ((ryska): VEnera + GAlleja/ВEнера-ГАллея) var ett sovjetiskt rymdprojekt avsett att utföra undersökningar av Venus what can i use to tenderize meat, men man använde den även till att undersöka Halleys komet. Programmet utgjordes av två obemannade rymdsonder: Vega 1 och Vega 2.

Besöket vid Halleys komet hade kommit till i ett sent skede av planeringen, till följd av att det amerikanska halleyprojektet avbrutits 1981. Man fick tidigarelägga projektet och minska tiden för studierna av Venus. Den 15 december 1984 skedde uppskjutningen av Vega 1, och den 21:a i samma månad Vega 2 wholesale softball socks.

Vega 1 anlände till Venus den 11 juni och Vega 2 den 15 juni 1985. Avsikten med projektet var att undersöka Venus atmosfär och yta. För detta ändamål hade man med sig diverse utrustning som man släppte ned på planeten. Uppdraget blev lyckat och man fick de data man tänkt sig.

Efter denna del av uppdraget tog man hjälp av Venus gravitation för att ge rymdsonderna ny fart för att bege sig mot Halleys komet. Den 6 mars 1986 gjorde Vega 1 sin närmaste passage av kometen, ca 8 890 km från kometkärnan tenderizer, och den 9 mars var Vega 2 som närmast, 8 030 km sock manufacturers. Avsikten var att ta reda på vad kometens kärna bestod av; dimensioner, form, temperatur och vad ytan utgörs av. Projektet var i och med detta avslutat.

6 mars 1986 – Passage av Halleys komet

9 mars 1986 – Passage av Halleys komet

Share This:


no comment

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?). Le bandeau {{ébauche}} peut être enlevé et l’article évalué comme étant au stade « Bon début » quand il comporte assez de renseignements encyclopédiques concernant la commune.
Si vous avez un doute, l’atelier de lecture du projet Communes de France est à votre disposition pour vous aider. Consultez également la page d’aide à la rédaction d’un article de commune.

Géolocalisation sur la carte : Lorraine

Géolocalisation sur la carte : Lorraine

Géolocalisation sur la carte : France

Géolocalisation sur la carte : France

Pulnoy est une commune française située dans le département de Meurthe-et-Moselle, en région Grand Est.

Située sur la rive droite de la Meurthe, Pulnoy est distante de sept kilomètres de la Place Stanislas et du centre de l’agglomération de Nancy. La commune possède une superficie de 374 hectares, dont 180 sont urbanisés. Pulnoy compte également 194 hectares d’espaces verts publics, avec notamment un golf runners water bottle handheld, des forêts, des champs cultivés et des prairies naturelles. La ville est dotée d’équipements sportifs, culturels et commerciaux ; ainsi que des espaces verts, un plan d’eau (le Val de Masserine), un massif forestier avec parcours de santé et un sentier botanique.

Pulnoy est reliée au Grand Nancy grâce aux lignes du réseau de transport de l’agglomération Nancéienne appelé Réseau Stan :

Des pistes cyclables permettent de rejoindre le centre de Nancy en toute sécurité.

Villa Purneriaca (1027), Pullenetum (1342), Purneroy (1238), Purgnereyum (1402), Villa de Purnelz (1450), Pugneroy (1420), Puneroy (1424), Punerot (1529), Pullegnois (1553), Pullenois (1600), Pullenoy (1782), Pulnoy (1793).

 Gau-Odernheim (Allemagne)

Pulnoy ne comprenait en 1931 que 85 habitants.

L’évolution du nombre d’habitants est connue à travers les recensements de la population effectués dans la commune depuis 1793. À partir du début des années 2000, les populations légales des communes sont publiées annuellement. Le recensement repose désormais sur une collecte d’information annuelle, concernant successivement tous les territoires communaux au cours d’une période de cinq ans. Pour les communes de moins de 10 000 habitants, une enquête de recensement portant sur toute la population est réalisée tous les cinq ans, les populations légales des années intermédiaires étant quant à elles estimées par interpolation ou extrapolation. Pour la commune, le premier recensement exhaustif entrant dans le cadre du nouveau dispositif a été réalisé en 2005.

En 2014, la commune comptait 4 434 habitants, en diminution de -1,82 % par rapport à 2009 (Meurthe-et-Moselle : 0,15 % , France hors Mayotte : 2,49 %)

Les associations pulnéennes proposent aux habitants de la commune de multiples activités de loisirs (philatélie, modélisme, club des chiffres et des lettres, poterie, arts du cirque, peinture, etc.)

La Maison des jeunes stainless steel water jug, permet de nombreuses activités le mercredi et durant les vacances.

Un secteur résidentiel intègre un habitat pour une population âgée ou à mobilité réduite autour d’un centre gérontologique et regroupant les services que peuvent attendre ces personnes.

La Porte Verte, pôle de commerce et d’activités, repartie sur les communes de Pulnoy et Essey-lès-Nancy, abrite de nombreuses activités (vie artisanale, PME, PMI, hébergement, restauration, services, commerces, 10 directions régionales, etc.).

Un bureau de poste, deux boulangeries, de nombreux cabinets de professionnels de santé (médecins, dentistes, kinésithérapeutes, etc.), deux pharmacies, une clinique vétérinaire, des artisans, un bar-tabac, deux pizzerias, des salons de coiffures, etc. complètent le panel des services disponibles aux pulnéens.

Forte de 39 associations, Pulnoy abrite une chorale, une école de musique, une bibliothèque municipale et une troupe de théâtre. La localité compte un centre socioculturel constitué d’une salle polyvalente de 600 m2 avec scène, régie, office équipé et de salles annexes disposées autour d’un patio.

La Salle des “4 Vents”, accueille de 35 à 140 personnes pour des fêtes de famille (cuisine équipée).

Sur les autres projets Wikimedia :

Share This:

Raf Simons

no comment

Raf Jan Simons (* 12. Januar 1968 in Neerpelt) ist ein international bekannter belgischer Industrie- und Modedesigner.

Simons ist seit 1995 Designer seiner eigenen Herrenmode-Marke Raf Simons und war von 2005 bis 2012 Kreativdirektor der Jil Sander AG. Von 2012 bis 2015 bekleidete er als Nachfolger von John Galliano die Position des künstlerischen Direktors der Damenkollektionen von Christian Dior. Seit August 2016 ist er Chief Creative Officer bei Calvin Klein in New York.

Simons wurde 1968 im belgischen Neerpelt in Limburg, Flandern geboren. Nach dem Studium des Industriedesigns in Genk 1991 absolvierte er bei dem belgischen Modedesigner Walter Van Beirendonck ein Praktikum, wo er unter anderem Showrooms gestaltete, und begann schließlich als Möbeldesigner für Galerien und private Auftraggeber zu arbeiten. Auf Anraten der damaligen Leiterin der Modeschule der Akademie der Schönen Künste in Antwerpen und ohne diesbezügliche Ausbildung wechselte er nach wenigen Jahren in die Modebranche und brachte 1995 in Antwerpen seine erste Modelinie für Herren unter dem Namen Raf Simons heraus. Die erste Kollektion zeichnete sich durch schmale, lineare Silhouetten mit Zitaten aus Punk und Gothic aus. In der New York Times wurde Simons in der Tradition Helmut Langs als Erfinder der betont schmalen Männer-Silhouette, die sich ab den späten 1990er Jahren immer mehr in der Männermode verbreitete und mit der schließlich der Designer Hedi Slimane bei Dior Homme besonders bekannt wurde, gewürdigt. Simons’ minimalistische Mode ist bis heute u.a. geprägt von schmal geschnittenen Anzügen, von kurzen Jacketts, von dekonstruierten Schnitten, von innovativen Formen, vom Lagen-Look oder von futuristischen Einflüssen. Das Logo der Raf Simons Hauptlinie ist ein geschwungenes ‘R’, das bspw. auf ausgewählten Oberteilen aufgestickt ist.

Ab März 2000 nahm sich Simons aufgrund des Drucks, der durch das Wachstum seines Modeunternehmens entstanden war, eine einjährige Auszeit, in der er sein Mode-Label ruhen ließ. Seine Entwürfe lässt Simons bei den in Paris abgehaltenen Modenschauen ausschließlich von nichtprofessionellen Models vorführen, die er in den Vorstädten auf der Straße rekrutiert. Durch seine provokante Konzeption von vermummten Jungs in Overalls und Kapuzenpullover brachte er sich 2001 zwei Monate vor dem Angriff auf die Twintowers das Attribut des “modischen Terroristen” ein. 2005 kam die jugendliche Zweitlinie RAF by Raf Simons, bei welcher oftmals der Vorname RAF als sichtbares Logo die Kleidungsstücke ziert, zum Portfolio hinzu top soccer uniforms. Für die Marke Raf Simons bestehen in Tokio und Osaka 2008 eröffnete eigene Boutiquen.

Raf Simons lehrte von 2000 bis 2005 an der Universität für angewandte Kunst Wien und leitete die Modeklasse. Seine Vorgänger dort waren das niederländische Designer-Duo Viktor & Rolf (1999 bis 2000); seine Nachfolgerin war die belgische Designerin Veronique Branquinho (2005 bis 2009). Branquinho (* 1973) und Simons waren von 1995 bis 2000 liiert.

Simons wird spätestens seit Ende der 1990er Jahre international als einflussreicher Modedesigner angesehen. Er unterhält Wohnungen in Antwerpen und Paris, arbeitet in beiden Städten (weiterhin für Raf Simons und bis 2015 für Dior in Paris) und bis 2012 für Jil Sander auch in Mailand. Simons gilt als scheu und sensibel. Er ist seit Ende 2014 mit seinem Lebensgefährten Jean-Georges d’Orazio, einem Dior-Manager, liiert. Simons spricht neben flämisch fließend englisch sowie deutsch und hat Grundkenntnisse in französisch.

Simons wurde 2005 mit seinem Team vom Chef der Prada-Gruppe, Patrizio Bertelli, verpflichtet und übernahm am 1. Juli des gleichen Jahres als Kreativdirektor das Designteam der damaligen Prada-Tochter, Jil Sander AG. Seine erste Schau wurde Anfang 2006 in Mailand präsentiert. Bis zu seinem Engagement bei Jil Sander hatte Simons keine Damenmode entworfen. Nach dem Verkauf von Jil Sander durch Prada wurde Raf Simons von den nachfolgenden Eigentümern der Marke Jil Sander als Designer der Damen- und Herrenkollektionen behalten. Seine zum Teil avantgardistischen Entwürfe wurden in der Folge von der internationalen Presse hoch gelobt.

Das Unternehmen Jil Sander verkündete am 23. Februar 2012, dass die Zusammenarbeit mit Simons in gegenseitigem Einvernehmen zum 27. Februar beendet werde. Tagsdarauf erklärte das Unternehmen, dass die Firmengründerin, Jil Sander, am 28. Februar 2012 zu ihrem Unternehmen als Designerin zurückkehre und somit Simons’ Nachfolge antrete. Am 25. Februar 2012 fand bei den Mailänder Modenschauen bei der Präsentation der Jil Sander Damenkollektion für Herbst/Winter 2012/13 der letzte Auftritt von Raf Simons als Kreativdirektor von Jil Sander statt runners fanny pack, bei dem er sich auf dem Laufsteg unter Tränen von den Zuschauern verabschiedete.

Am 9. April 2012 wurde Simons nach langen Spekulationen vom französischen Modeunternehmen Christian Dior zum Chefdesigner der Damenkollektionen (Prêt-à-porter und Haute Couture) ernannt. Simons hatte bis dahin keine Haute Couture Mode entworfen. Seine erste Haute Couture Kollektion für Dior wurde am 2. Juli 2012 im Kulturzentrum Centre Culturel Calouste Gulbenkian in Paris präsentiert und von der Presse hoch gelobt. Simons’ erste Prêt-à-porter-Kollektion für Dior wurde Ende September 2012 in Paris gezeigt und ebenso positiv aufgenommen. Unter Simons’ Regie stiegen die Verkaufszahlen bei Dior von 2011 bis 2015 um 60 %. Simons gab sein Engagement bei Dior Ende 2015 aus eigenen Stücken auf, um mehr Zeit für sich und seine eigene Modemarke zu haben. Im Rahmen seines Rückzugs kritisierte er den immensen Druck aus kommerziellen Gründen auf Modedesigner in der internationalen Modeindustrie.

Seit Anfang 2016 hatte es Gerüchte gegeben, dass Simons zu Calvin Klein nach New York wechseln werde. Anfang August 2016 bestätigte der Eigentümer der Marke Calvin Klein, die Phillips-Van Heusen-Gruppe, Simons’ Berufung zum Chief Creative Officer (CCO). Die bisherigen Chefdesigner hatten zuvor das Unternehmen verlassen. Simons ist damit für alle Kollektionen, Produktbereiche und Marken bei Calvin Klein verantwortlich. Simons’ langjähriger Assistent, der Belgier Pieter Mulier, der mit ihm bereits bei seiner eigenen Modemarke und bei Dior gearbeitet hatte, wurde zum Kreativdirektor bei Calvin Klein ernannt. Die ersten Entwürfe von Simons für Calvin Klein werden für Frühjahr 2017 erwartet.


Share This:

Is Weight Lifting Good for Soccer Players?

no comment

Manchester United star Wayne Rooney lifts weights according to a custom plan developed by his team trainer

Billige Mexico P AGUILAR Skjorte

2015-16 Mexico P AGUILAR Menn Pustende Miljøvern Fotball Skjorter Hvit



. The players for DC United perform a combination of lifting in the weight room and resistance exercises out on the practice field. London pro team Arsenal relies more on plyometric and isometric exercises to increase explosiveness than on lifting, and has players who look skinny and fast as a result. Other more muscular teams, including Man U, Chelsea and Liverpool, get away with powering Arsenal¡¯s speedsters off the ball as lifting takes hold in soccer.
Old school soccer players and a few modern coaches speculate that strength training makes players inflexible and slow. The editor-in-chief of “Sports & Fitness” magazine disagrees: ¡°The opposite is actually the case, as you need strength to be fast,¡± writes Ralf Meier in ¡°Strength Training for Soccer.¡± With American college football as their inspiration, soccer players have discovered the bench press, lunge and squat as means to better strength performance on the field.
Meier stresses the need for strong leg muscles to jump in the air and to get to loose balls more quickly on the ground. Strong muscles also protect the legs, particular the knees and ankles and allied tendons and ligaments, from injury

Billige Barcelona Stocking

15-16 Barcelona Man Miljøvern Fotball Stocking Orange



. Robert G. Price, author of ¡°The Ultimate Guide to Weight Training for Soccer,¡± focuses more on the core as essential for sports performance. He counsels tight abs and a strong lower back to provide a means to run faster, become more explosive and achieve twisting, turning runs through your opponents.
Greg Gatz, who serves as strength and conditioning coach to the successful University of North Carolina soccer teams, takes a broader view than Meier and Price on the benefits of lifting for soccer players. Gatz advocates building total-body strength. This can springboard into improvements in agility, speed and quickness, he writes in ¡°Complete Conditioning for Soccer.¡± You can apply and absorb more force as you kick, jump and move the ball during games. He advocates lifting even during the competition phase of the season and especially in the offseason and preseason.
Women who play soccer need to focus even more than male athletes on strength building. UNC strength and conditioning coach Gatz explains that women should maintain their lifting work for longer periods to counter limited upper-body strength. Female soccer players typically have lower testosterone levels than male players for developing muscle. Lifting focused on strengthening the legs can help women and girls avoid anterior cruciate ligament injuries. Gatz notes that weight-room work can include rotational movement that mimics match play to protect the female athlete¡¯s knee.

Share This:

Księstwo Achai

no comment

Księstwo Achai, znane również jako Księstwo Morei – jedno z państw feudalnych założonych na ziemiach Cesarstwa Bizantyjskiego w wyniku następstw IV krucjaty w 1204 r. Księstwo Achai istniało w latach 1205–1432. Przez długi czas było jednym z najsilniejszych państw łacińskich w Grecji i słynęło z wysoko rozwiniętej kultury rycerskiej. W 1432 ziemie księstwa powróciły do Cesarstwa Bizantyjskiego.

Wojskom IV wyprawy krzyżowej udało się zdobyć Konstantynopol, co w praktyce położyło kres integralności terytorialnej Cesarstwa Bizantyjskiego. Łacinnicy, znani na Wschodzie jako Frankowie (stąd okres ich rządów w Grecji jest znany jako Frangokratia), uważali się za kontynuatorów państwowości rzymskiej i wybrali własnego cesarza, dając w ten sposób początek tak zwanemu Cesarstwu Łacińskiemu. Początkowo łacinnicy kontrolowali tylko stolicę i okoliczne tereny. Większość z zajmowanych przez Bizancjum ziem znajdowało się teraz pod władzą lokalnych możnych, zwanych archontami. W wielu innych miejscach panował chaos i administracja lokalna w zasadzie przestała istnieć.

Początki księstwa Achai są powiązane z wyprawą Bonifacego z Monferratu, który po przegranej walce o koronę Cesarstwa Łacińskiego, rozpoczął proces podbijania ziem do których prawa otrzymał w wyniku ugody z Wenecjanami i Baldwinem Flandryjskim. Peloponez, podobnie jak środkowa Grecja, były wówczas zdominowane przez jednego z lokalnych możnych, Leona Sgurosa. W wyniku wyprawy łacinników, państewko Leona załamało się a Morea stała się areną walk między greckimi możnymi.

Pod koniec roku 1204 na teren półwyspu przybył Gotfryd Villehardouin, bratanek słynnego kronikarza IV wyprawy krzyżowej, o tym samym imieniu i nazwisku. Gotfryd chciał wziąć udział w krucjacie ale jego hufiec nie ruszył z głównymi siłami, tylko drogą morską od razu przeprawił się do Syrii. Na wieść o poczynaniach krzyżowców, postanowił przyłączyć się do łacinników w Grecji. Zła pogoda uniemożliwiła mu jednak dotarcie do cesarskiej stolicy i zmusiła do postoju w Methoni w Messeni. W grudniu 1204 roku lokalny archont zaproponował mu sojusz, chciał skorzystać z łacińskiej pomocy w walkach ze swoimi rywalami.

Gotfryd szybko jednak zorientował się że Grecy są mocno osłabieni i zaczął podporządkowywać sobie ziemie Peloponezu. Brakowało mu jednak wojsk i w tym celu udał się z wizytą do obozu Bonifacego, który w tym czasie oblegał Nauplion. Tam, król Tessaloniki, zaoferował Villehardouinowi ziemię i przywileje w zamian za złożenie hołdu. Gotfryd spotkał jednak Wilhelma z Champlite, członka rodziny której Villehardouinowie byli wasalami. Namówił on Wilhelma do wspólnej ekspedycji, opowiadając mu o bogactwach Peloponezu, który określił mianem Morei.

Wilhelm uległ namową i Bonifacy zgodził się na ekspedycję. Wojska Wilhelma i Gotfryda bardzo szybko podporządkowywały sobie kolejne greckie miasta. Patras zostało zdobyte przy pierwszym szturmie. Andrawida, stolica Elis, skapitulowała bez walki. Poddała się też Mesarea i Arkadia, choć ta ostatnia przez jakiś czas stawiała opór. Krzyżowcy bez walki zajęli Modon a twierdza w Koron poddała się po krótkim oblężeniu. Szybkie sukcesy krzyżowców przeraziły Michała Angelosa, która w czasie wyprawy zbiegł z obozu Bonifacego do Epiru i ogłosił się tam niezależnym władcą. Jego wojska przeprawiły się przez cieśninę koryncką i zaatakowały łacinników w Messeni. Tak zwana Bitwa w Gaju Oliwnym zakończyła się porażką Greków. Łacinnicy spotkali się z oporem w Lakonii, Nikli, Weligosti i ze strony słowiańskich Melingów. Nie były to jednak skoordynowane działania, zdolne do wyparcia najeźdźców. Krótko po bitwie w Gaju Oliwnym, pod kontrolą Greków znajdowały się tylko Nauplion, Korynt, Lakonia, Monemwasia, Nikli, Weligosti, Leonidio Tsakonów i Tajgetos należący do Melingów. Wilhelm z Champlite mógł zatem tytułować się księciem Morei. Villehardouin otrzymał w dziedziczne posiadane Messenię i Kalamatę. W 1206 roku Wenecjanie zajęli Modon oraz Koron, który należał do Villehardouin’a. Jako rekompensatę Gotfryd otrzymał Arkadię.

Wilhelm z Champlite w zasadzie tylko założył księstwo Achajskie. Krótko po podboju dowiedział się o śmierci Ludwika, jego starszego brata, w związku z czym powrócił do Francji aby objąć swoje burgundzkie dziedzictwo. Przed opuszczeniem Grecji zwołał jednak radę która miała zająć się zorganizowaniem porządku prawnego i dokonać nowego podziału zdobytych ziem. W jej skład weszli dwaj biskupi łacińscy, dwaj rycerze i czterech lub pięciu, lokalnych, greckich dostojników. Komisji przewodził Vilehardouin. Komisja dokonała podziału ziem, który następnie Wilhelm zatwierdził. Po mianowaniu swojego bratanka, Hugha, bailifem, w 1209 roku książę powrócił na Zachód. Zmarł jednak w drodze, w czasie pobytu w Apulii a jego bratanek umarł wkrótce potem. Vilehardouin sam ogłosił się bailifem i został faktycznym władcą księstwa.

Pierwszą decyzją Villehardouina było zwołanie parlamentu, czyli posiedzenia możnych, w Andrawidzie. Zapadła tam decyzja o stworzeniu komisji która dokonała spisu majątków i dóbr na terenie księstwa. Z achajskiego odpowiednika Domesday Book wynika że księstwo zostało podzielone na dwanaście baronii. Rządzący nimi baronowie zasiadali, obok innych posiadaczy ziemskich (kleru i możnych greckich) w Wysokim Sądzie który nie tylko rozstrzygał spory prawa feudalnego ale pełnił także rolę doradczą. Wiemy również że każdy baron wzniósł swoją twierdzę, prawdopodobnie z obawy przed podbitymi Grekami. Świadczy o tym choćby nazwa jednego z najważniejszych zamków- Matagrifon, dosłownie “Zabij Greka” (łacinnicy często określali Greków mianem Grifon), co wskazuje że nowi władcy liczyli się z możliwością rebelii. Rody założycielskie nie przetrwały zbyt długo, wiemy że już w 1278 roku zaledwie jeden ród przybył do Morei razem z Champlite i Gotfrydem.

Oprócz dwunastu świeckich, dziedzicznych baronii, funkcjonowało jeszcze siedem dużych kościelnych posiadłości ziemskich, przypisanych do urzędów arcybiskupich i niektórych biskupstw. Organizacja kościoła łacińskiego w księstwie Morei pokrywała się z siecią biskupstw greckich. Na czele kościoła stał arcybiskup Patras, noszący tytuł primusa Achai. Podlegało mu sześciu sufraganów w Modon, Koron, Olenie, Weligosti, Amyklai i Lakonii. Arcybiskup posiadał osiem lenn rycerskich, biskupi po cztery. Po cztery lenna przyznano także trzem zakonom rycerskim: Krzyżakom, Joannitom i Templariuszom. Biskupi mieli ponadto prawo do zasiadania w Wysokim Sądzie, pod warunkiem że rozpatrywana przezeń sprawa nie dotyczyła morderstwa. Biskup Oleny, rezydujący w Andrawidzie, stolicy księstwa, często korzystał z tego prawa.

Po podziale ziemskim Villehardouin zabrał się za uregulowanie sprawy służby wojskowej. Wszyscy wasale byli zobowiązani do służenia pod bronią przez cztery miesiące w roku. Kolejne cztery miesiące w roku musieli służyć w garnizonach. Pozostałe cztery miesiące mogli spędzać w domu, tam jednak także musieli pozostawać w gotowości na każde wezwanie księcia. Po przekroczeniu sześćdziesiątego roku życia, rycerz był zwolniony z służby, musiał go jednak zastąpić syn albo inny męski przedstawiciel rodziny. Ci spośród rycerzy którzy posiadali cztery lenna, musieli ponadto wystawić jeszcze jednego rycerza i dwunastu giermków. Ci którzy mieli więcej niż cztery lenna, za każde dodatkowe musieli wystawić dwóch konnych giermków albo jednego rycerza. Każdy rycerz i giermek musiał ponadto posiadać przynajmniej jednego służącego, którego musiał sam utrzymywać. Społeczeństwo łacińskie w Grecji było więc mocno zmilitaryzowane co częściowo tłumaczy łatwość z jaką w większości przypadków narzucali władzę podbitym Grekom.

Oprócz Wysokiego Sądu w księstwie Morei istniał także sąd mieszczański w którym zasiadali przedstawiciele mieszczaństwa. Przewodził mu, nominowany przez księcia urzędnik z tytułem Wicehrabiego. Kronika Morei wspomina o kilkunastu posiedzeniach takiego sądu. Wydaje się że każda z większych, wymienionych wcześniej dwunastu baronii również posiadała własny sąd, który rozstrzygał w sprawach lokalnych. Z czasem, w księstwie Morei pojawiły się typowe dla łacinników tytuły dworskie. I tak na dworze znajdował się dziedziczny marszałek, kanclerz (który zasiadał w Wysokim Sądzie podczas nieobecności księcia, mógł również z jego upoważnienia podpisywać traktaty i inne oficjalne dokumenty), szambelan, wielki konstabl, skarbnik oraz inspektor (sprawdzał zaopatrzenie i stan garnizonów).

Najwięcej o organizacji samego społeczeństwa w księstwie Achai mówi Księga Zwyczajów Cesarstwa Romanii, kodyfikacja asyz, dokonana najprawdopodobniej w pierwszej połowie XIV wieku. Na jej podstawie możemy stwierdzić że społeczeństwo w księstwie Morei dzieliło się na sześć kategorii- książę, dwunastu baronów, znaczniejsi i pomniejsi wasale (wśród których znajdowali się także Grecy), wolni ludzie oraz ludność służebna. Po objęciu władzy, książę musiał przysięgać na ewangelie że będzie przestrzegał wszystkich praw i zwyczajów cesarstwa Romanii. Po zaprzysiężeniu dwunastu baronów i ważniejsi wasale składali mu bezpośrednio hołd. Książę dzierżył władzę zwierzchnią ale nawet on nie mógł ukarać żadnego ze swych wasali bez zgody Wysokiego Sądu. Prawo do wznoszenia zamków na terenie księstwa było zarezerwowane dla księcia i dwunastu baronów. Żaden z wasali nie mógł opuszczać księstwa bez powiadomienia władcy, jeśli tego nie zrobił ryzykował utratę posiadłości. Książę nigdy nie odmawiał prawa do wyjazdu jeśli dotyczył on spraw dziedziczenia lub pielgrzymki ale wówczas wasal musiał powrócić do Morei przed upływem dwóch lat i dwóch dni. Na księciu spoczywał również obowiązek pomocy wasalowi gdyby ten utracił swoje posiadłości. Książę nie mógł również nakładać nowych podatków na rycerstwo, wolnych ludzi ani ludność służebną należącą do któregoś z wasali. Opodatkowywany musiał wyrazić zgodę na zapłacenie nowego podatku. Poddani księcia mieli prawo oskarżyć go przed Wysokim Sądem a ten (zdarzało się to w praktyce) rozpoczynał wówczas sprawę przeciwko władcy. Pokazuje to że książęta Achai nie byli autokratami a raczej “primus inter pares”.

Po za księstwem Naksos w okresie panowania dynastii Crispo, w żadnym państwie łacińskim w Grecji nie obowiązywało dziedziczenie na zasadach prawa salickiego. Tymczasem wielu łacińskich książąt i ważniejszych baronów, umierało bez męskich potomków a władza przechodziła w ręce ich córek. William Miller zauważa że “rzadko kiedy w historii udział kobiet w rządzeniu był tak znaczący”. Fakt ten jest o tyle ciekawszy że społeczeństwa łacińskie w Grecji były mocno zmilitaryzowane. Doprowadzało to jednak do wielu sporów dotyczących mariaży i dziedziczenia. W przypadku wygaśnięcia męskiej linii rodu, prawo chroniło księcia przed przejściem lenna w ręce któregoś z jego rywali bądź nieprzyjaciół. Ponadto żaden z lenników księcia nie mógł odsprzedać bądź oddać swoich ziem bez zgody suzerena. W razie śmierci dotychczasowego pana, dziedzic miał dwa lata i dwa dni aby pojawić się i objąć należne mu władztwo. Wszyscy wolni ludzie w księstwie Achai mogli czynić zapisy testamentowe ale żaden z rycerzy nie mógł przekazać swoich ziem kościołowi, zakonom ani ludziom których książę uważała za swych nieprzyjaciół.

Niektórzy Grecy również należeli do wyższych warstw społecznych ale była to bardzo nieliczna grupka. Źródła wspominają o greckich feudałach, wiemy na przykład że archontowie Elis i Arkadii zawarli z Wilhelmem z Champlite specjalny układ na mocy którego zachowali wszystkie swoje przywileje i ziemie wraz ze służbą. Bardzo podobne ugody zawarli mieszkańcy Koron, Kalmaty phone pouch for running, Arkadii, Niklii i Lakonii. Miażdżąca większość Greków należała jednak do najniższej grupy społecznej, czyli była ludnością służebną. Ich prawa i swobody były bardzo mocno ograniczone. Nie mogli oni na przykład zawierać małżeństw bez zgody pana. Jeśli zmarli nie pozostawiając żadnego syna- cały ich majątek przepadał na rzecz władcy a córki czy wdowa zostawały z niczym. Pan miał ponadto prawo do dysponowania majątkiem swoich poddanych za życia z tym jednak zastrzeżeniem że musiał im pozostawić tyle aby mogli przeżyć. Panowie mogli też “wymieniać” się poddanymi. Zeznania ludności służebnej nie mogły służyć za dowód w sądzie przeciwko rycerstwu. Uzyskanie pełnej wolności osobistej było możliwe tylko dwiema drogami- albo przez specjalny akt wystawiony przez księcia albo przez małżeństwo z wolnym mężczyzną (opcja ta była więc możliwa tylko dla niewolnych kobiet). Źródła wskazują jednak że panowie łacińscy nie byli zbyt surowi dla swoich greckich poddanych, nie naruszali ich własności i przyznali im też kilka praw jak na przykład prawo do wypasu zwierząt czy używania pańskich lasów.

Zwierzchnikiem wszystkich kościołów na łacińskim Wschodzie miał być patriarcha Konstantynopola który był Wenecjaninem i w związku z tym na stanowiska arcybiskupie powoływał innych Wenecjan. Duchowni łacińscy w księstwie Achai byli zaś w przeważającej mierze Francuzami i sami chcieli obsadzać wyższe stanowiska. Doprowadziło to do poważnego sporu, który zakończył dopiero papież Honoriusz III, przyznając kościołowi achajskiemu niezależność od Konstantynopola. Wówczas jednak pojawiły się problemy innego typu. Wielu duchownych nie przejmowało się zbytnio swoim powołaniem i prowadziło bardzo świecki styl życia. Wielu było też takich którzy pojawili się w swojej diecezji tylko po nominację a później wracali do Francji, pobierając tylko pensję z Grecji. Nie brakowało również takich duchownych którzy wydawali majątek kościoła na prywatne potrzeby. Po za tym dochodziło do częstych sporów ze świeckimi baronami. Arcybiskup Patras chciał na przykład wybudować swój własny zamek za co Aleman, miejscowy baron, aresztował go, jego sekretarza pozbawił nosa a kościół świętego Teodora obrał na swoją siedzibę i zamienił w twierdzę. Villehardouin nie był w tym względzie lepszy od swoich baronów- nie płacił dziesięciny, mimo że zobowiązał się do tego, składając przysięgę przed bitwą w Gaju Oliwnym. Ponadto nie zezwalał na istnienie sądów dla duchownych i kler był sądzony przed świeckimi trybunałami. Nie wspierał również kościoła łacińskiego w próbach pozyskania wiernych wśród Greków.

Po uporządkowaniu spraw wewnętrznych Villehardouin zaczął przyłączać do swojego państwa tereny pozostające pod kontrolą Greków. Jako pierwsze zaatakowano Weligosti i Nikli, rozdzielone już pomiędzy baronów ale jeszcze nie opanowane. Pierwsze miasto zostało bardzo szybko zdobyte ale drugie stawiało zacięty opór. Miasto ostatecznie udało się zdobyć dzięki zaangażowaniu greckich możnych, poddanych Villehardouina, którzy namówili swoich rodaków do kapitulacji. Aby odstraszyć Tzakonów, łacinnicy wysłali przeciwko nim kilka ekspedycji. Wojska Villehardouina dotarły aż do Monemwasi. Ta twierdza, razem z Koryntem, Argos i Nauplią była sporym problemem dla księstwa Achai. Miały one bowiem duże znaczenie strategiczne a ciągle pozostawały po za kontrolą łacinników. Villehardouin wiedział że dla Greków o wiele ważniejsze od politycznej niezależności jest możliwość kultywowania własnej wersji chrześcijaństwa i zachowanie dotychczasowych praw i zwyczajów. Aby nakłonić miejscowych możnych do współpracy, Geoffrey oficjalnie potwierdził wszystkie przywileje i jako że nie był religijnym fanatykiem, tolerował działalność kościoła greckiego i nie mieszał się w jego sprawy dopóki ten nie wtrącał się do polityki. Geoffrey wziął również udział w zjeździe w Ravennice, na którym uznał się za wasala cesarza łacińskiego i otrzymał tytuł seneszala Cesarstwa Łacińskiego.

Następnym palącym problemem była kwestia stosunków z Wenecją. Sporo terenów zajętych przez Villehardouina na Peloponezie została przyznana Wenecji w myśl traktatu rozbiorowego. Wenecjanie obsadzili tylko Modon i Koroni ale mogli w każdej chwili zacząć zgłaszać pretensje do pozostałych terenów. Książę Achai spotkał się z weneckim gubernatorem Peloponezu na wyspie Sapienza. Zawarli tam porozumienie, na mocy którego Villehardouin zrzekał się roszczeń do Modonu i Koroni. Miejscowe biskupstwa miały jednak podlegać arcybiskupowi achajskiemu. Ponadto księstwo zobowiązywało się do udzielania gościny wszystkim obywatelom weneckim oraz zezwalało na powstanie faktorii kupieckich wraz z kościołem, magazynem i własnym sądem. Wenecjanie zaś przyznali Villehardouinowi i jego potomkom status obywateli Republiki oraz uznawali go za pana całej Morei. Sojusz z Wenecją opłacił się Geoffreyowi bardzo szybko. Robert z Champlitte, kuzyn Wilhelma, który ruszył na wschód aby objąć po nim władzę w Achai, został przez Wenecjan przetrzymany tak, by minął czas (jeden rok i jeden dzień) przewidziany na zgłoszenie roszczeń po zmarłym krewniaku. Villehardouin mógł w końcu ogłosić się księciem.

W 1210 roku łacinnikom z księstwa Achai, dzięki wsparciu greckich archontów i Ottona de la Roche, udało się w końcu zdobyć Akrokorynt. Nauplion skapitulowała krótko potem, choć Grecy wynegocjowali tam korzystne dla siebie warunki i udało im się utrzymać część ziem jako wasale Villehardouina. W 1212 roku padło Argos. Książęta Achai pan Aten i Teb podzielili między siebie skarby jakie zdobyli w Koryncie i Argos, także majątki kościelne co wywołało oburzenie w Rzymie. Za pomoc zbrojną, de la Roche otrzymał Argos i Nauplion jako lenna. Jedyną liczącą się twierdzą pozostająca w rękach Greków była Monemwasia. Po zakończeniu podbojów Villehardouin mógł wcielić w życie plan podziału ziem między wasali i dokończyć organizowanie kościoła.

W 1229 roku zmarł Gotfryd Villehardouin a władzę objął jego syn i imiennik. Najbardziej palącym problemem nowego władcy był konflikt z duchowieństwem łacińskim. Sprawę udało się rozwiązać dzięki mediacji papieża Honoriusza III. W wyniku negocjacji podpisano konkordat, który jasno określał wzajemne obowiązki kościoła i władzy świeckiej. Przy okazji ustalono również oficjalny status kościoła greckiego. Księstwo Morei było silnym i bogatym państwem o czym świadczą choćby sumy jakie przeznaczył Gotfryd II na pomoc zagrożonemu cesarzowi łacińskiemu. Gdy w 1235 roku Konstantynopol został najechany przez połączone siły bułgarsko- nicejskie to właśnie oddziały księstwa Morei odegrały kluczową rolę w uratowaniu oblężonego miasta. W zamian za odsiecz, cesarz łaciński oddał Gotfrydowi zwierzchność nad księstwem Archipelagu, Euboią (która tak naprawdę była rządzona przez Wenecjan ale w teorii podlegała Konstantynopolowi) i markizatem Bodonitzy. Księstwo Morei stało się najsilniejszym państwem łacińskim w Grecji i to do Gotfryda o pomoc zwracali się cesarze łacińscy gdy ich stolica była zagrożona. Zwierzchność Villehardouina uznawał także Mateusz, hrabia Kefalonii i Zante, oraz, przez pewien czas, Michał II z Epiru.

W 1246 roku zmarł Gotfryd II a księciem Achai został jego brat Wilhelm. W czasie swoich ponad trzydziestoletnich rządów władca ten odegrał bardzo istotną rolę w historii Grecji, mając znaczący wpływ na niemal wszystkie ważniejsze wydarzenia. Był on pierwszym przedstawicielem swojej dynastii urodzonym w Grecji i władającym płynnie greką. Przez kronikarzy chwalony był za rycerskość i odwagę. Jego pierwszym posunięciem jako księcia była próba podporządkowania sobie Monemwasi, która nadal pozostawała w rękach greckich, co więcej, drogą morską utrzymywała nieustającą łączność z Cesarstwem Nicejskim. Wilhelm zapewnił sobie kontyngenty od wszystkich swoich wasali, w tym od księcia Aten, triarchów Negroponte i władców Cyklad. W przeciwieństwie do swoich poprzedników wiedział że Gibraltaru Grecji nie da się zdobyć bez pomocy floty. W tym celu zawarł porozumienie z Wenecją, która użyczyła mu swoich okrętów. Mimo to oblężenie trwało aż trzy lata i nie zakończyło się zwycięstwem żadnej ze stron a obopólną ugodą- Grecy rządzący Monemwasią w zamian za uznanie władzy Wilhelma, mogli zachować wszystkie swoje prawa, dobytek i przywileje a na dodatek nie byli zobowiązani do służby wojskowej po za morzem, gdzie jednak musieli otrzymywać zapłatę.

Wilhelmowi udało się również podporządkować sobie niepokornych Tzakonów, którzy od czasów łacińskiego podboju pozostawali w zasadzie niezależni i cały czas swoimi łupieżczymi rajdami dawali się we znaki nowym władcom Peloponezu. Ostatnim, niezależnym elementem w księstwie Morei byli Słowianie z Tajgetu i górale z Mainy. Aby ich sobie podporządkować, Wilhelm stworzył cały system fortyfikacji okalający zamieszkałe przez nich tereny. Słowiańscy górale, odcięci od świata zewnętrznego uznali władzę księcia Morei i obiecali służbę w jego armii w zamian za zwolnienie ze wszystkich innych obowiązków feudalnych. Mimo ustaleń, górale nadal co jakiś czas urządzali łupieżcze wyprawy na okoliczne tereny. Miejscowy łaciński biskup otrzymał nawet od papieża zgodę na przebywanie we Włoszech z obawy przed najazdami.

Za rządów Wilhelma księstwo Morei przeżywało swój rozkwit i stało się sławne w całym łacińskim świecie jako ośrodek kultury rycerskiej. Odbywało się w nim wiele turniejów a jego szlachetnie urodzeni mieszkańcy słynęli z umiejętności bojowych i rycerskiego obycia. Według źródeł książę Achai dysponował około tysiącem rycerzy. Oprócz wasali, na dworze Wilhelma znajdowało się wielu rycerzy francuskich, którzy zwabieni romantyczną legendą państwa krzyżowców przybywali na wschód, mając nadzieję na zdobycie sławy i zasłużenie się w walkach o wiarę. Rozkwitał również handel a Andrawida była często odwiedzana przez kupców z Florencji i Sieny. Wilhelm zaczął bić własną monetę, dając tym samym wyraz swojej zamożności i niezależności.

W 1255 roku zmarła żona Wilhelma która była jednym z triarchów Negroponte. Wilhelm uznał że jako mąż dziedziczy tytuł po swojej żonie i zgłosił swoje roszczenia. Książę Morei był de iure suzerenem wyspy. Jednak jego plany zostania jednym z triarchów i osobistego przejęcia posiadłości zmarłej żony nie podobały się ani pozostałym triarchom ani Wenecji która de facto kontrolowała wyspę. Gugielmo de Verona, mąż siostrzenicy Wilhelma, razem z drugim triarchą, Narzotto dalle Carceri zawiązali sojusz i na spornej baronii obsadzili Grapellę, siostrzeńca Gugielmo. Poparła ich Wenecja która ogłosiła że w razie konfliktu weźmie stronę triarchów.

Książę Achai zajął północną baronię, należącą do zmarłej żony i wykorzystał ją jako swoją bazę wypadową. Jego siły były na tyle znaczne że zbuntowani triarchowie nie podjęli walki. Wilhelm postawił ich przed sądem feudalnym, jako swoich wasali. Zostali oni aresztowani i uwięzieni. Ich rodziny i stronnicy zwrócili się wówczas do Wenecji z prośbą o interwencję running water holder. Wenecki baliw poprosił Republikę o interwencję ale w międzyczasie wojska księstwa Achai zajęły już Chalkis. Weneckie oddziały przysłane na wyspę odbiły miasto ale jeszcze dwukrotnie zmieniło ono właściciela, zanim ostatecznie opanowali je Wenecjanie. W międzyczasie konflikt zdążył rozprzestrzenić się na niemal całą łacińską Grecję. Inni władcy łacińscy obawiali się rosnącej siły księstwa Morei i nie bali się że jeśli Wilhelmowi uda się pokonać Wenecjan, stanie się dominującą siłą w regionie i narzuci swoją władzę również im. Po stronie buntowników opowiedzieli się zatem Wilhelm de la Roche, baron Weligosti i Damali (nominalny wasal księstwa Achai); Guy I de la Roche, książę Aten (który jako baron Naupli i Argos również był wasalem Wilhelma Villehardouina); Tomasz II ze Stromoncourt, senior Salony; Ubertino Pallavicini, markiz Bodonitzy; Geoffroy de Bruyeres, baron Karytainy.

Zaniepokojony konfliktem papież Aleksander IV, który obawiał się że wojna doprowadzi do wzmocnienia Greków, zaapelował do Wilhelma II o uwolnienie więzionych baronów, co też książę Achai uczynił. Mimo że większość panów łacińskich wystąpiła przeciwko niemu, nie był on osamotniony. Po jego stronie opowiedzieli się bowiem Genueńczycy którzy dostrzegli w konflikcie szansę na osłabienie pozycji Wenecjan w handlu na Morzu Śródziemnym. Genueńska flota regularnie wspierała lądowe siły księstwa Achai, znacznie zwiększając ich mobilność i skuteczność. Wilhelm II prowadził działania wojenne w sposób zdecydowany, nie dawał swoim przeciwnikom chwili wytchnienia i atakował zarówno Wenecjan jak i ich sojuszników. W 1258 roku najechał księstwo Aten z zamiarem całkowitego podporządkowania sobie Guy’a de la Roche. Wojska achajskie spotkały się z siłami koalicji w okolicach przełęczy nieopodal góry Karydi. Walki zakończyły się druzgocącą porażką Ateńczyków a ich książę został zmuszony do ucieczki i pozostawienia znacznej części swoich sił.

Guy zbiegł do Teb a Wilhelm na czele wojsk podążył jego śladem, chcąc ostatecznie pokonać rywali. Arcybiskup Teb wystosował jednak apel do księcia Aten o wstrzymanie działań wojennych i wezwanie to bardzo chętnie podchwycili rycerze Wilhelma. Greccy łacinnicy byli bowiem często ze sobą skoligaceni a zatem w tej wojnie zmuszeni byli do walki przeciwko swoim krewnym i powinowatym. Guy zaproponował pokój i obiecał stawić się przed sądem baronów achajskich. Wilhelmowi, wobec sprzeciwu wielu rycerzy z jego armii, nie pozostawało nic innego jak przystać na te warunki. Sąd nad Guy’em odbył się w Nikli, gdzie jednak baronowie mający wydać wyrok orzekli że nie jako że nie są wasalami księcia Aten nie mogą go sądzić. Zaproponowali żeby wyrok wydał Ludwik IX, król Francji, mający bardzo duże poważanie wśród greckich łacinników. Wilhelm nie miał innego wyjścia jak tylko przyjąć orzeczenie sądu. Guy udał się zatem w długą i kosztowną podróż do Francji gdzie stanął przed obliczem Ludwika i został osądzony przez parlament w Paryżu. Zebrani tam możni orzekli że konieczność przebycia drogi dzielącej Grecję i Paryż jest wystarczającą karą za występki Guy’a. Przy okazji król Ludwik potwierdził tytuł książęcy władcy Aten i Teb. Sąd baronów achajskich obszedł się również bardzo łagodnie z Geoffroyem de Bruyeres. Rycerz ten był bezpośrednim wasalem księcia Achai i jako buntownik musiał liczyć się z bardzo ciężkimi karami. Zebrani baronowie zmusili jednak Wilhelma do pozostawienia de Bruyeresa jako barona Karytainy.

Po rozbiciu koalicji łacińskich władców, mimo braku nabytków terytorialnych, Wilhelm odniósł kolejny sukces. Udało mu się bowiem pokonać Wenecjan i zająć Orei. Doża wenecki upoważnił nawet baliwa w Negroponte do zawarcia pokoju z księciem Morei. Tymczasem jednak w wyniku innych wydarzeń sytuacja uległa bardzo gwałtownej zmianie a triumfujący Wilhelm znalazł się w bardzo ciężkim położeniu.

W 1259 roku Wilhelm na czele rycerstwa łacińskiego z Grecji wziął udział w walkach przeciwko wojskom nicejskim, chcąc zatrzymać postępy tego rosnącego w siłę państwa, którego ostatecznym celem było odzyskanie Konstantynopola i ziem europejskich i odbudowa Cesarstwa. Doszło do bitwy pod Pelagonią która zakończyła się druzgocącą klęską przeciwników Nicei. Miała ona bardzo daleko idące skutki dla księstwa Achai. Książę Wilhelm dostał się do niewoli i został wysłany do Lampsakos gdzie stanął przed obliczem cesarza. Ten zaproponował mu uwolnienie w zamian za zrzeczenie się księstwa Achai, obiecywał także pieniądze na zakup rozległych posiadłości w Zachodniej Europie. Wilhelm II odmówił, tłumacząc że nie jest władcą absolutnym i nie może zrzec się ziem w imieniu swoich wasali. Razem z towarzyszącymi mu rycerzami został wtrącony do więzienia. Tron achajski był pusty a księstwo cały czas znajdowało się w stanie konfliktu z Wenecją. Ci spośród baronów którzy nie zginęli w bitwie pod Pelagonią i nie dostali się do niewoli, zwrócili się z prośbą do księcia Aten o zostanie regentem w czasie nieobecności Wilhelma. Guy de la Roche nadal przebywał we Francji i był świeżo po procesie przed parlamentem paryskim. Pozałatwiał wszystkie niecierpiące zwłoki sprawy i powrócił na Peloponez.

Jego pierwszą decyzją jako regenta było uwolnienie więzionych jeńców z wojny o sukcesję eubejską. Zaczął również bić własną monetę jako książę Aten i zarządca Achai. Jego rządy zadowalały baronów Morei i sytuacja wewnętrzna obydwu państw zaczęła się poprawiać ale w 1261 roku łacinnicy otrzymali kolejny, bardzo mocny cios. Konstantynopol został zdobyty przez wojska Cesarstwa Nicejskiego, co oznaczało kres istnienia Cesarstwa Łacińskiego. Ostatni łaciński władca Konstantynopola, Baldwin II, został zmuszony do ucieczki. Przebywał on jeszcze jakiś czas na wschodzie, próbując nakłonić pozostałych łacinników do działań przeciwko odrodzonemu Bizancjum. Po bezowocnych staraniach, Baldwin powrócił do Europy.

Nowy Konstantyn, jak oficjalna propaganda nazywała Michała VIII, po odzyskaniu ziem cesarstwa w Tracji, Macedonii i Tessali, chciał również odbić południową część Grecji. Po trzech latach więżenia Wilhelma, udało mu się w końcu nakłonić władcę Achai do zrzeczenia się trzech strategicznie ważnych twierdz w Morei- Monemwasi, Mainy i Mistry. Ponadto Wilhelm uznawał Michała VIII swoim suzerenem i składał mu hołd. Sąd baronów Achai zgodził się na te warunki mimo sprzeciwów Guy’a de la Roche i w zamian za ich spełnienie Villehardouin został uwolniony i powrócił do Morei. Po odzyskaniu władzy książęcej natychmiast zawarł pokój z Wenecją i triarchami, na jego mocy pozostawał zwierzchnikiem wyspy ale nie przejmował na własność baronii Orei. Wojna o sukcesję eubejską dobiegła końca a jej wszystkie strony ostatecznie doszły do porozumienia. Taki obrót spraw był koniecznością dla łacinników- teraz ich głównym powodem do obaw była rosnąca siła odrodzonego Cesarstwa Bizantyjskiego, które dążyło do odzyskania bezpośredniej władzy nad wszystkimi utraconymi terenami. Trzy twierdze w Morei, które w myśl ugody odstąpił Wilhelm, zostały obsadzone bardzo silnymi załogami. Cesarz obiecywał wszystkim Grekom zamieszkującym Peloponez pomoc i jego propaganda buntowała ich przeciwko łacinnikom. Jedność księstwa została zatem zniszczona a Bizancjum bardzo szybko podjęło próbę opanowania Morei.

Krótko po powrocie Wilhelma z niewoli i przekazaniu części terytorium księstwa Bizantyjczykom, doszło do walk miedzy łacinnikami a Grekami. Bezpośrednią przyczyną była prowokacja ze strony Villehardouin’a, który objeżdżał całe swoje państwo na czele silnego oddziału, odwiedzając wszystkie ważniejsze ośrodki podległe jego władzy. Jego regiment odwiedził także okolicę Mistry, co Grecy uznali za znakomity pretekst do rozszerzenia swojej władzy na Peloponezie. Bizantyjski namiestnik zawarł sojusz z Melingami i zaczął atakować łacińskie posiadłości. Wraz z wybuchem walk, Wilhelm otrzymał wsparcie finansowe od papieża Urbana IV, który zwolnił go również od obietnic danych Michałowi VIII. W odpowiedzi cesarz bizantyjski wysłał na Peloponez silną armię, dowodzoną przez jego brata, Konstantyna. Bizantyjska flota zaczęła również nękać wyspy rządzone przez łacinników na morzu Egejskim, których Wilhelm był suzerenem. Po stronie Greków stanęli Genueńczycy i ich flota wspierała wojska greckie w atakach. Wilhelmowi pomagali łacinnicy z Negroponte i księstwa Achai.

W czasie gdy Frankowie zbierali swoje siły, Grekom udało się zająć Lacedemonię a Konstantyn pisał do brata iż “zajął trzecią część Peloponezu”. Konstantyn otrzymał znaczne posiłki i ruszył na stolice księstwa, Andrawidę. Po drodze udało mu się opanować Weligosti i Karytainę. W okolicach Prynicy wojska greckie natknęły się na oddziały łacińskie i doszło wówczas do bitwy, która zakończyła się druzgocącą klęską Bizantyjczyków a sam Konstantyn musiał ratować się ucieczką do Mistry. W 1263 roku podjął jeszcze jedną próbę opanowania stolicy księstwa i na czele wojsk w skład których wchodziły także siły Melingów i Tzakonów, ponownie zaatakował księstwo Morei. Po początkowych sukcesach musiał jednak ponownie się wycofać. Doszło wówczas do sporu między Konstantynem a jego tureckimi najemnikami, którym zalegał z żołdem. Turcy nawiązali kontakty z niejakim Ancelinem de Toucy, łacińskim możnowładcą który po upadku Konstantynopola przeniósł się do Morei. Znał on język turecki i dzięki jego pośrednictwu, Turcy przeszli na stronę łacinników.

Wzmocnione wojska Wilhelma pomaszerowały na południe w stronę Makryplagi. Doszło tam do spotkania z wojskami greckimi i do bitwy, która pomimo początkowych trudności, zakończyła się zwycięstwem łacinników i masakrą Bizantyjczyków. Konstantynowi udało się zbiec ale do niewoli dostali się praktycznie wszyscy dowódcy greccy. W ciągu kilku tygodni które upłynęły od bitwy Grecy utracili wszystkie swoje dotychczasowe zdobycze. W ich posiadaniu zostały tylko twierdze nadane im przez Wilhelma w zamian za uwolnienie. Klęska pod Makrypylagi oznaczała załamanie się ofensywy bizantyjskiej i pogrzebała plany szybkiego odbicia Peloponezu z rąk Franków. Wielu tureckich najemników zostało osiedlonych w Morei i przyjęło chrześcijaństwo. Chcąc zapewnić sobie spokój na tym froncie, Michał VIII zaoferował że jego syn Andronik, poślubi Izabelę, córkę Wilhelma. Propozycja ta została jednak odrzucona przez łacińskich baronów, którzy upatrywali swojej szansy na przetrwanie w osobie Karola Andegaweńskiego, który po opanowaniu Sycylii i Neapolu planował zaangażować się w sprawy łacińskiego Wschodu.

24 maja 1267 roku w Viterbo, na dworze papieskim, doszło do spotkania między Klemensem IV, Karolem Andegaweńskim, zdetronizowanym Baldwinem II i Wilhelmem z Villehardouin. Zagrożony książę Morei uznał Karola za swojego suzerena i dziedzica. Po śmierci Wilhelma księstwo miało przypaść dynastii Andegawenów, nawet gdyby książę miał męskiego potomka (jego ewentualny syn miał jedynie otrzymać część ziem jako lennik). Załogi andegaweńskie miały obsadzić wszystkie ważniejsze twierdze w państwie. W zamian Karol zobowiązywał się chronić swojego nowego wasala i odzyskać dla niego utracone ziemie na Peloponezie. 27 maja tego samego roku, również w Viterbo, Karol zawarł również umowę z Baldwinem II. Na jej mocy władca Sycylii zobowiązywał się pomóc zdetronizowanemu cesarzowi odzyskać tron w ciągu siedmiu lat a w zamian Baldwin przekazywał mu wszystkie prawa zwierzchnie do ziem w Grecji oraz wszystkie terytoria Cesarstwa łacińskiego po za Konstantynopolem i wyspami Chios, Samos, Kos i miastem Mitylena. W razie wygaśnięcia dynastii z Courtenay, Andegawenowie mieli również odziedziczyć tytuł cesarski. Na mocy tych ugód Karol i jego dziedzice, stawali się de iure zwierzchnikiem łacińskich panów w Grecji. Po umocnieniu swojej władzy i pokonaniu Konradyna, pretendenta do tronu sycylijskiego, Karol zaczął energiczne przygotowania mające na celu realizacje swojej polityki wschodniej.

Jego plany zostały jednak pokrzyżowane przez papiestwo i brata, Ludwika IX. Ludwik planujący krucjatę mającą na celu wyzwolić Ziemię Świętą, nie zgadzał się na rozproszenie sił i skierowanie części z nich do walk w Grecji. Papiestwo negocjowało z Grekami unię kościelną i w związku z tym nie zezwalało na wrogie poczynania względem Konstantynopola. Karol Andegaweński, jako że jego pozycja była uzależniona i od papieża i Francji, musiał wstrzymać się z atakiem. Negocjacje między Michałem VII a papiestwem zakończyły się ostatecznie sukcesem i na soborze w Lyonie przypieczętowano unię kościelną. Jej zawarcie oznaczało że Michał VIII jest teraz katolickim władcą, na takiej samej zasadzie jak królowie francuscy czy angielscy. Po za tym oznaczała również że jest on prawowitym władcą Konstantynopola i wschodniego cesarstwa. Ten punkt widzenia był jednak, oczywiście, absolutnie nie do przyjęcia dla Karola Andegaweńskiego i jego łacińskich sojuszników. Ogłaszanie krucjaty przeciwko Bizancjum byłoby teraz wojną przeciwko katolickiemu monarsze a co więcej, w dobie zagrożenia posiadłości chrześcijańskich na Wschodzie- działaniem na szkodę całego chrześcijaństwa. Wiedząc że jego państwo jest zabezpieczone przed krucjatą, Michał zaatakował w 1274 roku albańskie posiadłości Karola. Armia stacjonująca w Macedonii obległa Berat i Durazzo, najważniejsze twierdze Andegawenów w kontynentalnej Grecji. Mający problemy we Włoszech, Karol nie był w stanie wysłać znaczących posiłków na Wschód i jego wojska były tam w ciągłej defensywie. Księstwa Morei i Aten były jednak póki co względnie bezpieczne. Bizantyjczycy dokonywali co prawda rajdów łupieżczych ale nie próbowali na większą skalę odbijać zajmowanych przez nie ziem.

Reszta panowania Wilhelma z Villehardouin upłynęła na uporządkowywaniu spraw wewnętrznych. Wielu jego baronów było zainteresowanych tylko swoimi interesami i nie ustawało w wysuwaniu roszczeń, mimo rosnącego zagrożenia bizantyjskiego. Tak było na przykład z niejakim Pestelem, krewnym Izabelli de la Roche, wdowy po Gotfrydzie de Bruyeres. Jego władztwo miało przypaść księciu Morei ale Pestel uzyskał korzystny dla siebie werdykt Karola Andegaweńskiego, który był teraz suzerenem Wilhelma. Książę zlekceważył wprawdzie ten wyrok ale w 1277 roku Izabela wyszła ponownie za mąż, poślubiając Hugh’a, hrabiego Lecce i Brienne, należącego do rodu pretendującego do tytułu królów Jerozolimy. Hugh był oddanym stronnikiem Andegawenów i domagał się teraz praw do Karytainy dla swojej żony, która była jedyną dziedziczką Gotfryda z Bruyeres. Karol poparł te żądania i chcąc nie chcąc, Wilhelm musiał oddać znaczną część baronii Izabelli. Kolejną problematyczną sprawą była baronia Akowy. Która doprowadziła do poważnego sporu między Wilhelmem a Rodem St Omer, bardzo wpływowym w Księstwie Achai. Ostatecznie sprawa została rozstrzygnięta polubownie ale w jej wyniku książę stracił sporo czasu. Krótko po zakończeniu sporu Wilhelm zmarł.

Wilhelm nie pozostawił po sobie męskiego potomka a na mocy układów z Viterbo, księstwo Achai miało przypaść Andegawenom i tak też się stało. Według wstępnych ustaleń Peloponez miał otrzymać Filip Sycylijski, syn Karola I, jako mąż Izabeli z Villehardouin. Filip zmarł jednak jeszcze przed śmiercią Wilhelma. Jedynymi dziedziczkami były wówczas czternastoletnia Izabela i Małgorzata, mająca zaledwie dwa lata. Ich matka, Anna Epirska, przez Franków nazywana Agnieszką, wyszła za mąż za Mikołaja II St Omer, pana połowy Teb. Karol I nie miał jednak zamiaru oddawać księstwa w ręce Agnieszki i mianował swoich baliwów, którzy mieli tu rządzić w jego imieniu. Rządy namiestników Andegawenów były jednak niezbyt udane i księstwo zaczęło słabnąć a jego znaczenie malało.

Baliwowie pochodzili z Europy Zachodniej, nie znali lokalnych uwarunkowań, często wchodzili w konflikt z miejscowymi zwyczajami, które dla achajskich łacinników były święte i nienaruszalne. Ponadto wielu z nich traktowało tę posadę tylko jako etap w karierze bądź możliwość szybkiego wzbogacenia się. Z tego tytułu często przekładali oni swój interes nad interes księstwa którym zarządzali. Poważnym problemem było także wymieranie łacińskich rodów i odpływ łacinników na Zachód. Nowi baronowie nie troszczyli się specjalnie o powierzone sobie ziemie i dążyli do jak najszybszego wzbogacenia się. Kolejnym problemem były postępy czynione przez Greków z Mistry, którzy krok po kroku dążyli do odzyskania Peloponezu. Nie do końca wiadomo co stało się z łacinnikami żyjącymi na zajętych przez Bizancjum terenach. Przykład Jana z Nivelet, barona Geraki, który złożył hołd cesarzowi i został przyjęty doń na służbę, sugeruje że ci którzy nie opuścili swoich ziem po bizantyjskiej rekonkwiście, zostali pozostawieni w spokoju, jeśli tylko uznali nową władzę. Z czasem zasymilowali się z Grekami o czym świadczą na przykład nazwiska spotykane do dzisiaj w tej części Grecji. Morea, po wygaśnięciu rodu z Villehardouin pozostała w rękach łacinników do XV wieku, kiedy to ponownie przeszła pod panowanie greckie.

Michał I Angelos (1205–1215) • Teodor Angelos (1215–1230) • Michał II Angelos (1230–1271) • Nicefor I Angelos (1271–1296) • Tomasz I Angelos (1296–1318) • Mikołaj Orsini (1318–1323) • Jan II Orsini (1223–1335) • Nicefor II Orsini (1335–1337, 1339–1340, 1356–1359) • Symeon Sinisza (1359–1366) • Gjin Bua Spata (1359–1399, w południowym Epirze) • Tomasz II Preljubowicz (1366–1384) • Maria Angelina (1384–1385) •

Jan I Angelos (1271–1289) • Konstantyn Angelos (1289–1303) • Jan II Angelos (1303–1318) • Jan II Orsini (1332–1335) • Nicefor II Orsini (1356–1359) • Symeon Sinisza (1359–ok.1370) •

Maio I Orsini (1194–1238) • Maio II Orsini (1238–1264) •

Otto de la Roche (1205–1225) • Gwido I de la Roche (1225–1263) • Jan I de la Roche (1263–1280) • Wilhelm I de la Roche (1280–1287) • Gwido II de la Roche (1287–1308) • Walter V z Brienny (1308–1311) • Joanna z Châtillon (1311) • Roger Deslaur (1311–1312) • Manfred Aragoński (1312–1317) • Wilhelm II Aragoński (1317–1338) • Jan II Aragoński (1338–1348) • Fryderyk I (książę Aten) (1348–1355) • Fryderyk III Sycylijski (1355–1377) • Maria Sycylijska (1377–1388) •

Share This:

fodbold hat online | Billige Nike Fotball Jerseys online | Kelme Outlet

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet online shopping shop online