Shopping Online

Shopping Online

Eduardo Archetti

no comment

Lavaisse Eduardo Archetti (født 12. april 1943 i Santiago del Estero, Argentina, død 6. juni 2005 i Oslo), var en argentinsk-født norsk professor i sosialantropologi.

Archetti studerte ved Universitetet i Buenos Aires før han reiste til Paris for å fullføre sin doktorgrad sammen med Maurice Godelier. Arbeidet fokuserte på endringer i landbruket i Argentina og var sterkt influert av samtidens strømninger i marxistisk antropologi.

Han kom til Norge i 1976. Archetti arbeidet helt fram til sin bortgang ved Universitetet i Oslo. Han var ansatt som førsteamanuensis ved Sosialantropologisk institutt fra 1980 til 1986, og deretter som professor ved samme sted. Archetti var en av grunnleggerne av EASA (European Association of Social Anthropologists).

Archetti hadde brede interesser: Etter å ha forsket og skrevet om bønder i Argentina med utgangspunkt i økonomisk avhengighetsteori på 1970-tallet gjorde han nye feltarbeid i Argentina, Ecuador og Zambia. Han hadde et sterkt fokus på sosiale og kulturelle endringsprosesser og modernitet, blant annet økonomi, symboler og kulturell identitet. Senere skrev han blant annet om fotball, tango og polo i argentinsk nasjonal identitet samt sport generelt.

Han var gift med sosialantropologen Kristi Anne Stølen, som også er professor ved Universitetet i Oslo. Deres datter Alexandra Archetti Stølen (født 1975) har vært leder for Oslo World Music Festival siden 2006.

· · · ·

Share This:

Apocalyptica (album)

no comment

Apocalyptica – piąty album studyjny fińskiej grupy muzycznej Apocalyptica. Wydawnictwo ukazało się 24 stycznia 2005 roku w Europie nakładem wytwórni muzycznej Universal Music Group. Płyta dotarła do 2. miejsca fińskiej listy sprzedaży, czyniąc go najwyżej notowanym w historii formacji.

Album poprzedził wydany 29 listopada 2004 roku singel Bittersweet w którym zaśpiewali gościnie Lauri Ylönen z grupy The Rasmus oraz lider zespołu HIM – Ville Valo. Wokaliści wspólnie z zespołem wykonali utwór po raz pierwszy na żywo 17 stycznia 2005 roku podczas koncertu charytatywnego na rzecz ofiar trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim w 2004 roku. Występ odbył się w Hartwall Arena w Helsinkach.

14 lutego 2005 roku został wydany drugi singel pt. Wie Weit, natomiast 23 lutego została wydana anglojęzyczna wersja singla pt. “How Far”. W obu kompozycjach opartych na instrumentalnym “Quutamo” zaśpiewała Marta Jandová wokalista Die Happy. Ponadto do utworu Wie Weit został zrealizowany teledysk. Na singlach ukazała się również francuskojęzyczna wersja utworu pt. “En Vie”, którą wykonała Emmanuelle Monet. 11 kwietnia 2005 roku ukazał się trzeci i ostatni singel promujący płytę zatytułowany Life Burns!. Do utworu został zrealizowany również teledysk. Zdjęcia odbyły się w Tallinnie w Estonii.

Płyta została zarejestrowana w 2004 roku w Susi Studios w Finlandii. Partie perkusji zostały nagrane w Planet Roc Studios w Berlinie w Niemczech. Miksowanie odbyło się w Toytown Studios w Sztokholmie w Szwecji. Z kolei mastering wykonano w Attic Mastering. Gościnnie w nagraniach wziął udział ponadto perkusista formacji Slayer – Dave Lombardo.

Opracowano na podstawie materiału źródłowego.

Opracowano na podstawie materiału źródłowego.

Share This:

Paul J. Massicotte

no comment

Paul J. Massicotte, né le au Manitoba, est un homme politique canadien. Il a été nommé le au Sénat du Canada en tant que représentant de la division de De Lanaudière. Nommé par le Premier ministre Jean Chrétien, Massicotte siège en tant que libéral. Il siège sur le Comité permanent des banques et du commerce ainsi que sur le Comité permanent de l’énergie, de l’environnement et des ressources naturelles.

Il siège aux conseils d’administration de la Fondation de l’Hôpital Sainte-Anne et de la Fondation du YMCA du Grand Montréal. Il demeure également actif auprès de divers autres organismes sociaux et de charité.

Né le 10 septembre 1951 au Manitoba, Canada, M. Massicotte obtint, en 1974, un baccalauréat avec spécialisation en administration de l’Université du Manitoba, où il figure au palmarès du doyen avec honneur (« Dean’s Honour List »). En 1976, alors qu’il est employé chez Pricewaterhouse Coopers, il reçoit le titre de comptable agréé du Manitoba et, l’année suivante, il devient membre de l’Ordre des comptables agréés du Québec.

M. Massicotte occupe successivement des postes de direction au sein de promoteurs et propriétaires immobiliers dans l’Ouest Canadien de 1977 à 1984, avant de s’installer à Montréal en 1985, pour se joindre au Groupe Alexis Nihon.

Massicotte est président d’Alexis Nihon de 1985 à 2006. Il devient propriétaire d’Attractions Hippiques, qui détenait et opérait les hippodromes du Québec de 2006 à 2009.

En février 2005, M. Massicotte s’est fait conférer le titre de « Fellow » par l’Ordre des comptables agréés du Québec, la plus haute distinction honorifique de la profession.

La même année, le sénateur Massicotte a demandé l’avis du conseil sénatorial à l’éthique à propos d’un contrat que détenait le gouvernement fédéral avec FPI Alexis Nihon. En particulier, le sénateur voulait s’assurer d’être en conformité avec le Code régissant les conflits d’intérêt. Le conseiller sénatorial à l’éthique, M. Jean T. Fournier, a conclu que le bail entre FPI Alexis Nihon et le gouvernement fédéral à Gatineau ne créait aucun conflit d’intérêt pour le sénateur. Le contrat avait été offert après une demande de soumission publique, juste et adéquate, ayant eu lieu avant la nomination du sénateur Massicotte. Toutefois, il est à noter que plusieurs mesures ont été recommandées afin d’assurer une conformité quant aux conditions du Code régissant les conflits d’intérêt pour les sénateurs.Le sénateur Massicotte n’a plus de lien avec le bail en question.

Par le passé, M. Massicotte a été membre du conseil d’administration de la Banque du Canada et membre du comité consultatif de Mercantile Bancorp Limited. Il a également contribué à titre de membre du conseil d’administration de la Chambre de commerce du Canada, l’Association des biens immobiliers du Canada, du Programme canadien de revenu résidentiel, de la Fondation de la Chambre de commerce du Montréal métropolitain et de la Chambre de commerce du Montréal métropolitain. Il a aussi été membre du conseil général de la société du Quartier International de Montréal (QIM) et membre du Conseil Canadien du Young Presidents’ Organization (YPO) en plus d’être président de son comité directeur, section du Québec. M. Massicotte fut l’un des directeurs-fondateurs de l’Institut de développement urbain du Québec (IDU), pour lequel il fut d’ailleurs administrateur, président du conseil d’administration et président. Il fut aussi membre du conseil de la compagnie d’assurance La Solidarité, du Comité d’étude sur l’équité fiscale au palier municipal dans la région de Montréal et de IDU Canada. En 1997/98, il parraina le lauréat du prix québécois décerné par la Banque de développement du Canada, à titre de mentor. Il a également agi en tant que coprésident d’honneur de la campagne de collecte de fonds 2002-2003 pour la Fondation de la Maison George Stephen, en plus d’être un des patrons d’honneur pour les campagnes de financement 2002-2003 et 2003-2004 de la Maison Le Chaînon. Plus récemment, en 2007, lui et son épouse ont organisé un défilé de mode au profit du Centre d’Actions Bénévoles de la Vallée de la Richelieu.

Share This:

Marcellus Hall

no comment

Marcellus Hall is an American artist and musician best known for his illustration work in magazines including The New Yorker, Time and others.

Marcellus Hall was born in Minneapolis, Minnesota, and graduated with a Bachelor of Fine Arts degree from the Rhode Island School of Design where he also learned guitar and harmonica.

After graduation, Hall moved to New York City, New York and became a founding member of and main songwriter for the band Railroad Jerk. The group released four albums on Matador Records and was influential in the blues/punk/folk/grunge genre. The song “Rollerkoaster” from the album One Track Mind appeared on MTV’s Beavis and Butthead.

After the dissolution of Railroad Jerk, Hall went on to form the band White Hassle with Railroad Jerk drummer Dave Varenka. Using accompanying guitarists, a theremin player, and a DJ, White Hassle released albums on Matador Records, Fargo Records, Mazri Records, and Orange Recordings. The band toured Europe and America before disbanding in 2006.

Hall has since performed as a solo artist with his band, The Hostages (which includes mainstays Damon Smith and Mike Shapiro, as well as others including Michael DuClos, Alex Berman, Troy Fannin, Jimmy Ansourian, Joachim Kearns, and Matt Martin). Hall released a debut album, First Line, on Modest Mouse singer Isaac Brock’s label Glacial Pace in 2011. The album is accompanied by a 44-page illustrated book.

On May 8, 2013, Hall’s Kickstarter campaign to fund his next album with his band The Hostages was successful. The self-produced album, Afterglow, was released on December 10, 2013.

As a freelance illustrator, Hall has worked for publications including The Wall Street Journal, The Atlantic, Time, The Christian Science Monitor, New York Magazine, The New York Times, Fortune, and The New Yorker. His first cover for The New Yorker was published in 2005. His second in 2008. His third in 2013. And his fourth in 2016.

Hall’s work has also appeared in The Society of Illustrators, American Illustration, and Communication Arts annuals.

In his first years in New York, Hall also created the weekly comic strip Bill Dogbreath for alternative weekly newspapers that included The Onion, The Seattle Stranger, New York Perspectives, and Baltimore City Paper.

In addition to illustrating the books White Pigeons and 57 Octaves for , Hall has self-published books of drawings and writing including Hard Luck Stories and Legends of the Infinite City (a collection of black & white drawings of New York City).

A selection of Hall’s sketches was published in Le Sketch #05, 2008.

In 2008 Hall began illustrating children’s books. Among them are Because You Are My Baby (2008) by Sherry North, City I Love (2009) by Lee Bennett Hopkins, Because You Are My Daddy (2010) by Sherry North, The Cow Loves Cookies (2010) by Karma Wilson, Full Moon and Star (2011) by Lee Bennett Hopkins, Because I Am Your Teacher (2012) by Sherry North, What’s New? The Zoo! (2014) by Kathleen Krull, and Duddle Puck The Puddle Duck (2015) by Karma Wilson.

In May 2013, Everybody Sleeps, Hall’s first children’s book as both author and illustrator, was published by Nancy Paulsen Books, an imprint of Penguin.

Share This:

Populatiegenetica

no comment

De populatiegenetica is een onderdeel van de biologie dat zich bezighoudt met de genetica van populaties. Zij heeft een aantal problemen in het typologisch denken in de biologie opgelost. Vooral de laatste tijd zijn de uitbreidingen en aanvullingen van de onderzoekingen van afzonderlijke individuen, die tot dan toe als eenheden van het evolutieproces en als representanten van hun soort hadden gegolden, belangrijker geworden met waarnemingen en ‘proeven’ en hun statistische verwerking. Het werd steeds belangrijker ook de gemeenschap van de soort nader te bestuderen.

Deze wetenschap van de populatiegenetica dringt diep door in de werkwijzen van genetische veranderingen en omvat resultaten van kwantitatief-statistische en experimentele aard op de genverhoudingen en de verschuivingen in de kenmerken binnen een populatie. Wat is een populatie? Een populatie (Johanssen, 1903) is de gemeenschap van kruisende individuen in een bepaald geografisch gebied. Ieder individu daarin beschikt over een deel van het totale allelenbezit, de genpool van de populatie.

Een wetmatigheid in deze genetica wordt beschreven door de wet van Hardy-Weinberg. Dit is een wetmatigheid uit de populatiegenetica. Het werd genoemd naar de Britse wiskundige Godfrey Harold Hardy en de Duitse natuurkundige Wilhelm Weinberg, die het principe in 1908 onafhankelijk van elkaar ontdekten. Aan de hand van deze wet kun je uitgaande van het fenotype, de frequentie van de genotypes berekenen, en omgekeerd. Deze onderscheidt twee modellen:

Gekende theoretische populatiegenetici zijn o.a. Godfrey Harold Hardy, Wilhelm Weinberg, Sewall Wright, J. B. S. Haldane en Ronald Fisher. Gekende populatiegenetici in het forensisch onderzoek en in de genetische genealogie zijn o.a. Peter de Knijff, Maarten Larmuseau en Jean-Jacques Cassiman.

Share This:

Anastasia Mayo

no comment

Susana Plané Aguilar (Hospitalet de Llobregat, Barcelona; 17 de abril de 1980) conocida artísticamente como Anastasia Mayo, es una actriz porno española.

Anastasia Mayo nació y siempre ha vivido en Barcelona. A los 15 años trabajaba como bailarina gogó.​ Estudió formación profesional de especialidad administrativa. Antes de trabajar en la industria del porno español, trabajó como dependienta en tiendas de ropa y de muebles.

Su siguiente trabajo fue como modelo de lencería.

En 2002, asistió al FICEB como espectadora y el director porno Max Cortés, al verla, se interesó por ella y le ofreció trabajo en la industria X, que Anastasia aceptó. Poco tiempo después comenzó a rodar escenas para pequeñas películas porno españolas como por ejemplo con el famoso actor porno Torbe, incluyendo también escenas de sexo anal, hasta alcanzar una mayor fama. Anastasia ha trabajado con algunos de los mayores actores porno tales como Nacho Vidal y Rocco Siffredi.

En 2004 recibió el premio Ninfa en el FICEB a la mejor actriz porno nueva,​ además del premio a la mejor actriz porno europea en el Festival Erótico de Bruselas.

Habiendo trabajado durante toda su carrera con su pecho natural de una talla 80, en el verano de 2005 se sometió a una operación de aumento de pecho pasando a una talla 90. A principios de 2006 se tiñó el pelo de castaño oscuro, habiendo sido rubia hasta entonces.

Ha aparecido en varias revistas, entre ellas Primera Línea.

Entre sus últimos proyectos podría destacarse Austine Powders, film que protagoniza y que se basa en una parodia pornográfica de la película también de comedia Austin Powers.

En 2004 escribó su autobiografía, titulada Los Placeres de Anastasia.​

En 2004 comenzó a trabajar como stripper en el programa de televisión Crónicas Marcianas del canal Telecinco en España, lo que la llevó a alcanzar una mayor fama. En 2005 participó en el programa de televisión Préstame tu vida emitido por TVE, en el que intercambiaba su vida durante una semana con la de una carnicera de un pequeño pueblo de Toledo, permitiendo a los espectadores conocer más a fondo su personalidad y su vida íntima y, acabando la experiencia del programa de manera controvertida, mostrando el lado tabú de la pornografía.

Gracias a su aparición en este programa alcanzó una mayor fama, apareciendo también en entrevistas de diferentes programas de televisión en España.

Tuvo una aparición en el programa 100 de La noria como stripper. Asimismo participó como invitada en el programa de Andreu Buenafuente.

Anastasia Mayo ha desarrollado su carrera en otros ámbitos, además de como actriz. En septiembre del 2006 saltó al sector de la telefonía móvil, cuando lanzó su primer juego para este tipo de teléfonos llamado Anastasia Mayo Sexy Vegas.

Anastasia Mayo mantuvo una relación sentimental con el también actor porno español Jorge Fernández. Ambos trabajaron activamente en la industria del porno durante su relación y acordaron que ninguno de los dos vería las películas del otro para evitar los celos.[cita requerida]

Share This:

Camille Sandorfy

no comment

Camille Sandorfy (* 9. Dezember 1920 in Budapest; † 6. Juni 2006 in Paris) war ein ungarisch-kanadischer theoretischer Chemiker (Quantenchemie, Molekülspektroskopie).

Sandorfy studierte Chemie an der Universität Szeged, an der er 1946 promoviert wurde. 1949 promovierte er nochmals an der Sorbonne. 1954 wanderte er nach Kanada aus und war zunächst an der Universität Montreal Assistant Professor, ab 1956 Associate Professor und ab 1959 Professor.

Von ihm stammen Pionier-Untersuchungen in der Molekülorbitaltheorie zu polyatomaren Molekülen mit σ-Bindung (speziell gesättigte Kohlenwasserstoffe) und zu den Säure/Base-Eigenschaften von Aromaten in angeregten Zuständen.

Außerdem befasste er sich mit Molekülspektroskopie (Schwingungsspektren von Molekülen mit gebundenem Wasserstoff im IR, Beobachtung von Rydberg-Zuständen organischer Moleküle im fernen UV). Seine spektroskopischen Untersuchungen hatten auch biochemische Anwendungen (mögliche Rolle von Wasserstoffbindungen in der Anästhesie, Sehmechanismus über Modelle der Chromophore von Rhodopsin).

1990 erhielt er die Schrödinger Medal. Er ist Mitglied der International Academy of Quantum Molecular Science, erhielt den Order of Canada (1995) und er war Ritter des nationalen Ordens von Quebec. 1982 erhielt er den Prix Marie-Victorin von Quebec, 1980 die Herzberg-Medaille und 1993 die Heyrovsky-Goldmedaille der tschechischen Akademie der Wissenschaften. Er war Ehrendoktor der Universitäten von Moncton und Szeged.

1967 wurde er Mitglied der Royal Society of Canada und 1993 der Ungarischen Akademie der Wissenschaften.

Share This:

James Anthony Walsh

no comment

James Anthony Walsh (Cambridge, 24 febbraio 1867 – Maryknoll, 14 aprile 1936) è stato un vescovo cattolico statunitense, cofondatore e primo superiore generale della Società per le Missioni Estere degli Stati Uniti d’America.

Allievo dei gesuiti a Boston, entrò nel seminario di Brighton nel 1886 e nel 1892 fu ordinato prete.

Si dedicò inizialmente al ministero parrocchiale a Roxbury ma poi, spinto dal desiderio di occuparsi delle missioni, si recò in Europa e nel 1902 visitò i seminari della Società Missionaria di San Giuseppe di Mill Hill e della Società per le Missioni Estere di Parigi.

Tornato negli Stati Uniti, incontrò Frederick Price, con il quale decise di aprire un seminario per la formazione del clero missionario: nel 1907 fondò la rivista missionaria The Field Afar e nel 1911, con l’approvazione dell’episcopato statunitense e della Congregazione di Propaganda Fide, fondò la Società per le Missioni Estere degli Stati Uniti d’America, con sede a Maryknoll, presso New York.

Walsh fu il primo superiore generale della congregazione e resse l’istituto fino alla morte. Nel 1912 contribuì a fondare il ramo femminile dell’istituto.

Nel 1933 papa Pio XI lo elesse vescovo di Siene e fu consacrato dal cardinale Pietro Fumasoni Biondi nella cappella del palazzo di Propaganda Fide a Roma.

È sepolto nella cripta della cappella del seminario di Maryknoll.

Oltre ai suoi articoli pubblicati su The Field Afar, ha lasciato numerosi scritti: Choral Sodality Handbook (1898-1955), A Modern Martyr (1907), Thoughts From Modern Martyrs (1908), Observations In The Orient (1919) e In The Homes Of Martyrs (1922).

Share This:

Tender (Until the Violence Stops)

no comment

Tender (formerly Until the Violence Stops) is a London-based charitable organisation that works to prevent domestic violence. Founded in 2003, Tender delivers educational violence prevention programmes to secondary schools, Pupil Referral Units (PRUs) and youth centres throughout Greater London.

Tender promotes healthy relationships based on equality and respect by inviting all men, women and especially young people to actively prevent domestic abuse and sexual violence.

Tender aims to:

Tender was formerly known as Until the Violence Stops (UTVS), the UK arm of the V-Day campaign.

Tender’s main work is the TRUST Education Project. TRUST was developed out of the work of Tender’s founding director and education manager that was commissioned by the South Essex Rape and Incest Crisis Centre (SERICC) to design a peer education theatre project for the Thurrock RESPECT programme in 2000. RESPECT, created by Zero Tolerance Charitable Trust, has been running since, working to prevent violence in relationships by educating young people about the early warning signs of abuse.

Tender adapted and developed the RESPECT model to work in London schools. With the funding of The Body Shop Foundation, the TRUST Education Project was piloted in April 2004 in 5 secondary schools in the London boroughs: Lambeth, Lewisham, Hammersmith, Newham, and Westminster. The TRUST Education Project has been delivered to 27 boroughs in London since its conception.

CRG Research Limited are currently conducting an independent evaluation of the Trust Education Project.

The TRUST Education Project aims to enable young men and young women to develop healthy relationships based on respect, trust and equality and to be active citizens in creating communities that do not tolerate domestic abuse and sexual violence. The objective of the project is to change attitudes of tolerance to violence by using drama to explore issues around healthy and unhealthy relationships. Young people create a piece of theatre that represents their understanding and outlook while also educating and informing their audience, peers and local communities. In a 10-week workshop process, students explore issues around respect within relationships, good citizenship and positive communication skills.

Share This:

Церковь Сан-Джоббе

no comment

Церковь Сан-Джоббе (итал. San Giobbe) — католическая церковь в Венеции, в районе Каннареджо; освящена в честь святого Иова. Здание находится на одноимённой отдельной площади у Моста трёх арок на левом берегу канала Каннареджо. Это одна из пяти вотивных церквей, построенных в Венеции после вспышки чумы. Церковь также является одним из первых примеров архитектуры Возрождения в городе.

В 1378 году на этом месте начал строиться приют с небольшим ораторием, посвящённым святому Иову. Строительство велось под началом Джованни Контарини на земле около его дома. Оно было закончено его дочерью Лючией при содействии ордена францисканцев. В середине XV века Бернардин Сиенский решил начать постройку храма. Его финансово поддержал Кристофоро Моро, под патронажем в 1450 году на месте оратория началось возведение нынешнего здания церкви в готическом стиле. Затем оно было приостановлено и было возобновлено лишь в 1470 году. Посвятив строительство церкви святому Бернардину, будущий дож хотел отблагодарить святого за то, что тот предсказал ему титул главы Венецианской республики. Уже будучи дожем, в 1471 году, за три месяца до своей смерти, Кристофоро пожертвовал на строительные работы 10 тысяч дукатов (он был похоронен в этой церкви). Сами работы были начаты под руководством Антонио Гамбелло, а в 1470-х было завершено при скульпторе и архитекторе Пьетро Ломбардо. Последний также занимался и внутренним убранством церкви, украсив сегодняшние арку алтаря и главный вход. В конце концов, в 1493 году церковь была освящена.

Церковь и монастырь были упразднены Наполеоном в 1810 году, двумя годами позже монастырь был разрушен.

Кампанила (колокольня) была воздвигнута между 1451 и 1464 годами. Она прошла реставрацию в 1903, 1905 и 1982 годах. Сейчас башня достигает высоты 46 метров и оборудована электромеханическими колоколами.

В церкви находятся могилы Рене де Войер де Полми д’Аргензона, французского посла в Венеции, выполненная скульпторами из Франции Клодом Перро и Томасом Бланше. Запрестольные образа являют собой работы Антонио Виварини, Пьетро Ломбардо, Луки делла Роббиа, Марко Базаити, Париса Бордоне, а также «Поклонение пастухов» Джироламо Савольдо. Многие произведения Джованни Беллини и Карпаччо, украшавшие церковь, были перевезены в Академию, после того как Наполеон закрыл монастырь Сан-Джоббе.

Вид на церковь Сан-Джоббе с Моста трёх арок

Монастырь

Монастырь

Монастырь

Статуя святого Иова

Share This:

fodbold hat online | Billige Nike Fotball Jerseys online | Kelme Outlet

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet online shopping shop online